UZTA BILDU

UZTA BILDU

 

Ikastolako lehen etapieri agur esan eta heldutasunaren itxaroan, bizi osoan elkarregaz izandako klase kidiek banatzera zihoazela konturatzien, urte haretan izango zan azken irteeriegaz erabat gozatu nahi gendun. Hasiera baten, gure nahixe aste oso bat kanpoan igarotzie izen zan, aurreko urtietan ez bezala. Baina ametsak gitxi iraun ebien gure garunetan, ikastolaren esanetan bidai hori hain luzie izetie ezinezkoa baitzan, diru arazoak zirela eta. Hau dala ta, ikastoliek betiko moduen hiru eguneko irteeratxue antolatu eban. 
Gure nahixen haustie diru arazoak zirela jakitzerakoan, gurasoei dirue eskatu biherrien gure kabuz lortzie erabaki gendun. Hori bai, hau gauzatzeko ezin bestekoak izen ziren guraso zein ikastolako zuzendaritzie, euren baimen eta laguntza barik ezer gitxi ein ahal izengo gendulako. Behin tutore, zuzendaritza eta gurasoen baimena izenda hainbat ekintza prepareu genduzen, bestiek beste, ikastolako jolastorduetan liburu eta jolasan merkatue ireki, guk einiko eskumuturrekoak saldu propina baten truk eta halako beste mille txikikeri. Halan urte luze batez.

Ikasturtie amaitzier zegoan eta gure irteerie geroz eta hurbilau. Einiko lanan ostien lorturiko dirue ezer gitxi izen bazan be, azkenien lortu gendun zozer. Zoritxarrez ez giñen izen kapazak arazo ekonomikoari aurre eitzeko, halandabe, buru belarri lanien jardun izena eta gure nahizen alde ekintza zuzenakaz borrokatziarren, hiru eguneko irteerie izetera zihoana bostekoa izetie lortu gendun. Gitxi batzuntzako bi egun ugerdo gehizau besterik ez, bestiontzako ostera bi egun eder.

Irteera hori Arabako lurretan aukitzen dan Zuhatza uhartien izengo zala ikasturte hasikeratik jakin gendun eta ez genun inolako trabarik ikusten, bai gure ustetan bai gure irakaslien ustetan leku paregabie baitzan.        

Autobusien kanta eta zarata artien bertara heldu, maletak atara eta itsasontzi batera igo giñen. Izen leike kostan bizi ziren klase kide batzuri iñungo ilusiñorik ez ein izana itsasontzira igotziek, niri ostera kristona. Lurperatzien maletak hartu eta gure logeletara joan giñen, egurrezko etxe txiki batzutara.

Aste horretako plangintzie erabat beteta izan gendun, ekintza, joko eta bestelakoekin osatute. Goizetik goiz izartu, armuzue jan eta gabeko afal ordurarte deskantsu barik. Afaldu ostien ostera libre eukitzen gendun, hau da, plangintzan ekintza zehatzik adostu barik, bakoitzak nahi ebana ein ahal izeteko. Momentu horretan aprobetxetan gendun  gainontzeko eskoletako jendiegaz egon ahal izeteko harreman barrixek einez.

Eta konturatu orduko hegazien pasau jakuzen bost egunek, hara ta hona bazter danak miatzen, inolako deskantsu barik. Uharte txiki dan lur zati hori mundu erraldoi bat izetera helduz, goitxik behera arakatu gendun mundue.

Heldu zan hankaz gora euki genduzan maletak ondo jarri, erropa zikinez beteu eta egun zoragarri horrek gugaz paseu ebiezan lagunetaz agurtzeko ordue. Ametsak alde batera utziz eta berriro be inguratzen gindun errealitatera buelteuz.           

Sarri pentseu izen dot hain denbora luzez lan eitziek merezidu ete dauen hain gitxi irauten dauen sari bat eskuratzeko. Honelako hainbat egoera ezberdin bizi izen ostien, nire bizitzako urte hauetan ikesitena zera izen da, uztie ondo lantzen duenak dekola jateko goxoena.